การตากและบ่มกัญชาในความชื้นของประเทศไทย

ผลผลิตของไทยสูญเสียในสองสัปดาห์หลังต้นถูกตัดลงมามากกว่าในสี่เดือนก่อนหน้านั้น การปลูกคือส่วนที่คนศึกษา ส่วนการตากคือส่วนที่คนด้นสด มักด้วยพัดลมหนึ่งตัวกับห้องว่างหนึ่งห้อง และห้องว่างในประเทศไทยคือ 30 °C ที่ความชื้นสัมพัทธ์ 80%

การด้นสดมีผลลัพธ์เพียงสองแบบ ไม่ดอกก็ยังเปียกนานพอให้เชื้อรากินไป หรือคุณตกใจ เอาแอร์เป่าใส่ แล้วตากมันแห้งเร็วจนฉุน รสเขียว และถูกถอดกลิ่นที่ทำให้พันธุ์นั้นคุ้มค่าแก่การปลูกออกไปหมด ทั้งสองอย่างเลี่ยงได้ และอุปกรณ์ที่เกี่ยวข้องก็ไม่มากมาย

ดอกกัญชากำลังบ่มอยู่ในโหลแก้วปิดสนิท

นี่คือฉบับเขตร้อนคู่กับการเก็บเกี่ยวและการบ่มกัญชา ซึ่งครอบคลุมกระบวนการโดยทั่วไป ที่นี่เราสนใจเฉพาะสิ่งที่ต้องเปลี่ยนเมื่ออากาศรอบตัวเป็นฝ่ายต่อต้านคุณ

ทำไม 18–20 °C และ 55–60% จึงสำคัญจริง

ตัวเลขเหล่านี้ไม่ใช่ธรรมเนียมที่ตั้งขึ้นลอย ๆ มีสามกระบวนการทำงานอยู่ขณะดอกแห้ง และแต่ละอย่างเดินคนละความเร็ว

น้ำออกไป ดอกที่เพิ่งตัดมีน้ำราว 75–80% โดยน้ำหนัก คุณต้องการเอาส่วนใหญ่ออกจนเหลือความชื้นสุดท้ายราว 10–12% ดอกสดหนึ่งกิโลกรัมเข้าไป ได้ดอกแห้งราว 200–250 กรัมออกมา

คลอโรฟิลล์สลายตัว นี่คือสิ่งที่กำจัดรสหญ้าและรสฟางของกัญชาสด และเป็นกระบวนการของเอนไซม์ — มันใช้เวลา ไม่ใช่ความร้อน เร่งน้ำออกภายในสามวันแล้วคลอโรฟิลล์ยังอยู่ ถูกล็อกไว้ในดอกที่ตอนนี้แห้งเกินกว่าจะเกิดอะไรต่อได้ นั่นคือคำอธิบายทั้งหมดว่าทำไมกัญชาที่ตากเร็วเกินจึงรสเขียวและบาดคอ และมันแก้ทีหลังไม่ได้

เทอร์พีนระเหย โมโนเทอร์พีนที่แบกกลิ่นส่วนใหญ่ — ไมร์ซีน ลิโมนีน พินีน — ระเหยได้ที่อุณหภูมิห้อง และการสูญเสียเร่งขึ้นอย่างชันตามความร้อน ทุกองศาที่เกิน 20 °C คือกลิ่นที่คุณเสียไป นี่คือเหตุผลที่เป้าหมายคือห้อง เย็น ไม่ใช่แค่ห้องแห้ง และเป็นเหตุผลที่เครื่องอบ เตาอบ หรือระเบียงที่มีแดด ไม่เคยเป็นคำตอบ

เป้าหมายจึงเป็นการประนีประนอม แห้งพอจะนำหน้าเชื้อรา ช้าพอสำหรับคลอโรฟิลล์ เย็นพอสำหรับเทอร์พีน สิบถึงสิบสี่วันที่ 18–20 °C และ 55–60% RH คือจุดที่ทั้งสามมาบรรจบกัน

อากาศไทยทำอะไรกับเป้าหมายนั้น

	อุณหภูมิ	ความชื้นสัมพัทธ์	ผลลัพธ์
เป้าหมาย	18–20 °C	55–60%	10–14 วัน รสชาติดี
กรุงเทพฯ ตามธรรมชาติ ฤดูฝน	28–32 °C	75–85%	เห็นเชื้อราภายใน 48 ชั่วโมง
กรุงเทพฯ ตามธรรมชาติ ฤดูหนาว	24–28 °C	60–70%	ก้ำกึ่ง อุ่นเกินไป ช้าเกินไป
ห้องที่เปิดแอร์ 25 °C	25 °C	45–55%	แห้งใน 3–4 วัน ฉุนและแบน
แอร์ + เครื่องลดความชื้น ห้องปิด	18–20 °C	55–60%	สิ่งที่คุณกำลังสร้าง

สองข้อตามมาทันที ข้อแรก ไม่มีเดือนไหนในปีที่อากาศไทยตามธรรมชาติจะตากกัญชาได้อย่างถูกต้อง นี่จึงเป็นเรื่องอุปกรณ์ ไม่ใช่เรื่องจังหวะเวลา ข้อสอง — และนี่คือความผิดพลาดที่คนส่วนใหญ่ทำ — แอร์เพียงลำพังทำเกินเป้า มันทำความเย็นด้วยการควบแน่นความชื้นออกจากอากาศ ห้องที่เย็นพอจะถึง 18 °C จึงมักแห้งกว่า 55% มาก และคุณก็ได้ความล้มเหลวแบบตากเร็วเกินแทนความล้มเหลวแบบเชื้อรา คุณต้องใช้เครื่องทั้งสองทำงานคนละหน้าที่ โดยเครื่องลดความชื้นคุมด้วยฮิวมิดิสแตต และแอร์คุมด้วยเทอร์โมสตัท

การสร้างห้อง

คุณไม่ต้องการพื้นที่ใหญ่ ตู้เสื้อผ้า ห้องน้ำเล็กที่ไม่มีหน้าต่าง หรือเต็นท์ปลูกที่ตั้งอยู่ในห้องนอนที่เปิดแอร์ ใช้ได้ทั้งหมด เล็กกว่าง่ายกว่า — อากาศที่ต้องปรับสภาพน้อยกว่าและอากาศรั่วเข้าน้อยกว่า

สิ่งที่ใส่เข้าไป

เครื่องปรับอากาศ ที่รักษา 18–20 °C แบบอินเวอร์เตอร์ผนังประหยัดกว่าแบบเคลื่อนที่มาก และแบบเคลื่อนที่ระบายลมร้อนผ่านท่อซึ่งดึงอากาศภายนอกที่ไม่ได้ปรับสภาพเข้ามาด้วย ซึ่งลบล้างจุดประสงค์ไปบางส่วน
เครื่องลดความชื้นที่มีฮิวมิดิสแตต ตั้งไว้ที่ 58% นี่คือเครื่องมือควบคุม ถ้าไม่มี แอร์จะเป็นผู้ตัดสินความชื้นให้คุณ
พัดลมเล็กเปิดเบา หันเข้าผนัง อากาศต้องเคลื่อนที่รอบห้องเพื่อไม่ให้มีมุมใดนิ่ง แต่ต้องไม่เป่าใส่ดอกโดยตรง — นั่นทำให้ผิวแห้งขณะข้างในยังเปียก ซึ่งเป็นทั้งปัญหาตากเร็วเกินและปัญหาเชื้อราในคราวเดียว
เทอร์โมมิเตอร์-ไฮโกรมิเตอร์ ควรมีสองตัว ที่ระดับดอก ไม่ใช่ใกล้เพดาน ตัวที่บันทึกค่าได้ราคาถูก ๆ คุ้มค่าที่จะซื้อ เพราะชั่วโมงที่คุณหลับคือชั่วโมงที่ค่าจะเบี่ยง
ความมืด แสงทำลาย THC และเทอร์พีน ห้องนี้มืดตลอด ยกเว้นตอนคุณเข้าไปทำงาน
ประตูที่ปิดสนิท ทุกช่องว่างคืออากาศมรสุมที่ไหลเข้ามา

เรื่องเชิงฟิสิกส์ที่ควรเข้าใจ เครื่องลดความชื้นแบบคอมเพรสเซอร์ทิ้งความร้อนไว้ในห้อง โดยทั่วไปหลายร้อยวัตต์ มันจึงสู้กับแอร์ ในห้องตากเล็กที่ปิดสนิทนั่นจัดการได้และทั้งสองจะหาสมดุลกันเอง ในห้องใหญ่ที่รั่วมันคือศึกที่แพ้ ซึ่งเป็นอีกเหตุผลที่ควรทำให้พื้นที่เล็ก

การเลือกขนาดเครื่องลดความชื้น

เริ่มจากน้ำ ดอกสดทุกหนึ่งกิโลกรัมปล่อยน้ำออกมาราว 750 กรัมตลอดช่วงตาก คิดเป็นราว 75 กรัมต่อวัน วัสดุสดสิบกิโลกรัมจึงราว 750 มิลลิลิตรต่อวัน ซึ่งฟังดูน้อยมาก และลำพังมันก็น้อยจริง

สิ่งที่กำหนดขนาดเครื่องจริง ๆ คือห้อง การดึงห้องปิดของไทยลงจาก 80% มาที่ 58% ตั้งแต่แรก แล้วรักษาไว้ต้านสิ่งที่รั่วเข้ามาทางขอบประตู คืองานส่วนใหญ่ สำหรับห้องตากขนาดบ้าน เครื่อง 10–20 ลิตร/วัน คือคำตอบปกติ

ปรับสองข้อก่อนซื้อ

กำลังที่ระบุวัดที่สภาวะทดสอบ มักราว 30 °C และ 80% RH ที่ 18 °C และ 58% — ซึ่งคือสภาวะที่คุณพยายามรักษาพอดี — เครื่องเดียวกันทำได้น้อยกว่ามาก ให้สมมติราวครึ่งหนึ่งของตัวเลขพาดหัว เว้นแต่ผู้ผลิตจะเผยแพร่กราฟที่ความชื้นต่ำ
เครื่องแบบดูดความชื้น (desiccant) ทำงานได้ดีกว่าที่อุณหภูมิต่ำ เมื่อเทียบกับแบบคอมเพรสเซอร์ ซึ่งเกี่ยวข้องที่นี่เพราะ 18 °C อยู่ปลายล่างของช่วงที่แบบคอมเพรสเซอร์มีประสิทธิภาพ แต่มันก็ปล่อยความร้อนมากกว่า

เทถังทุกวัน หรือต่อท่อลงท่อระบาย ถังเต็มทำให้เครื่องหยุดเงียบ ๆ และคุณจะรู้ตัวจากกลิ่น

การตัดแต่ง: เปียกหรือแห้ง ในเขตร้อน

ในภูมิอากาศแห้ง คำแนะนำคลาสสิกคือตัดแต่งแบบแห้ง — แขวนทั้งต้นพร้อมใบ ให้แห้งช้าและสม่ำเสมอ แล้วค่อยเล็มทีหลัง คำแนะนำนั้นปรับมาสำหรับภูมิอากาศที่ความเสี่ยงคือแห้งเร็วเกินไป

ในประเทศไทย ให้กลับด้าน ใบน้ำตาลและใบใหญ่กักน้ำไว้กับดอก และพืชเปียกที่อัดรอบดอกในอากาศชื้นคือจุดที่ Botrytis เริ่มต้น ทางประนีประนอมที่ผู้ปลูกไทยส่วนใหญ่ลงเอย

เอาใบใหญ่ทั้งหมดและใบน้ำตาลที่ยื่นออกมาชิ้นโต ๆ ออก ตอนเก็บเกี่ยว ขณะยังเปียก ซึ่งลดภาระความชื้นลงมากและเปิดดอกให้ลมเข้า
เหลือใบน้ำตาลเล็ก ๆ ที่ซุกอยู่ในดอกไว้ เพื่อกันไม่ให้แห้งเกินไปเล็กน้อย
เล็มขั้นสุดท้าย หลัง ตากเสร็จ ตอนที่เศษหลุดออกง่ายและไตรโคมมีโอกาสเลอะน้อยกว่า

ตัดเป็นกิ่งที่จัดการได้ แทนการแขวนทั้งต้น ต้นทั้งต้นที่หนาแน่นมีข้างในที่อากาศในห้องของคุณไปไม่ถึง

สองสัปดาห์นั้น ในทางปฏิบัติ

วันที่ 1–3 น้ำหายเร็วที่สุด นี่คือช่วงที่เครื่องลดความชื้นทำงานหนักที่สุด และความชื้นในห้องจะพยายามไต่ขึ้นทุกครั้งที่คุณปิดประตู ตรวจวันละสองครั้ง ดอกจะรู้สึกเย็นและชื้น

วันที่ 4–8 ผิวนอกของดอกเริ่มแน่นขึ้น อย่าเผลอเร่งอะไร ตอนนี้น้ำมาจากข้างในดอกและเคลื่อนที่ด้วยอัตราที่การแพร่อนุญาต ก้านเล็ก ๆ เริ่มรู้สึกแห้ง

วันที่ 9–14 ใกล้เสร็จ เริ่มทดสอบทุกวัน

การทดสอบหักก้าน เอาก้านขนาดดินสอมางอ ถ้ามันงอ แสดงว่ายังมีน้ำอยู่ ถ้ามันหักคมพร้อมเสียงดังกรอบ ดอกใกล้เสร็จแล้ว

การทดสอบที่ดีกว่า เพราะการหักก้านเป็นเพียงแนวทางหยาบ ใส่ดอกกำมือหนึ่งในโหลปิดสนิทพร้อมไฮโกรมิเตอร์เล็ก แล้วทิ้งไว้สิบสองชั่วโมง ค่าที่อ่านได้จะเข้าสมดุลกับความชื้นในดอก ถ้ามันนิ่งที่ 60–65% คุณพร้อมบ่ม เกิน 70% ต้องแขวนต่อ ต่ำกว่า 55% คุณตากเกินไป และแม้ซองควบคุมความชื้นจะดึงตัวเลขกลับขึ้นมาได้ เทอร์พีนก็หายไปแล้ว

การบ่ม

การบ่มคือจุดที่การตากที่ทำได้ดีกลายเป็นกัญชาที่ดี มันช้า น่าเบื่อ และเป็นความต่างที่คนส่วนใหญ่ชิมออก

ลง โหลแก้วปิดสนิท บรรจุราวสามในสี่ ถุงพลาสติกและฟิล์มห่อไม่ใช่ของทดแทน มันเก็บกลิ่นและปิดผนึกได้ไม่แน่นอน
รักษาโหลไว้ที่ 60–62% RH ซองควบคุมความชื้นสองทางทำให้ง่ายและหาซื้อได้ทั่วไป มันมีไว้เพื่อ รักษาระดับ และกู้ดอกที่ใส่เข้าไปทั้งที่ยังเปียกไม่ได้
เปิดระบายทุกวันในสัปดาห์แรก เปิดโหลสิบถึงสิบห้านาทีเพื่อแลกเปลี่ยนอากาศ และดมกลิ่น กลิ่นแอมโมเนียหมายถึงการย่อยสลายแบบไร้อากาศ และดอกต้องออกมาตากต่อทันที
หลังสัปดาห์แรก เปิดระบายทุกสองสามวันเป็นเวลาสองสัปดาห์
สองสัปดาห์คือขั้นต่ำ สี่ถึงแปดสัปดาห์คือจุดที่คุณภาพดีขึ้นจริง กลิ่นยังพัฒนาต่อไปได้อีกหลายเดือน
เก็บโหล ให้เย็นและมืด ในตู้ในห้องที่เปิดแอร์ ไม่ใช่บนชั้นที่โดนแดด ความร้อนทำลายการบ่มแบบเดียวกับที่ทำลายการตาก

ถ้าพบเชื้อรา

เอาวัสดุที่ติดเชื้อออกจากห้องก่อนจับอะไรอย่างอื่น ดอกที่ขึ้นราปล่อยสปอร์ไปทั่วทุกอย่างที่แขวนใกล้ ๆ อย่าพยายามกู้ และอย่าใส่ลงโหลรวมกับดอกที่สะอาด “เพื่อดูว่าจะเป็นยังไง” ถ้าเชื้อราปรากฏมากกว่าหนึ่งจุดบนราว ห้องผิด ไม่ใช่ต้นผิด ให้ตรวจไฮโกรมิเตอร์ที่ระดับดอก ตรวจว่าพัดลมเคลื่อนอากาศทั่วพื้นที่จริง และตรวจขอบยางประตู

ดอกที่เปียกในแปลงก่อนถูกตัดเป็นอีกปัญหาหนึ่ง ซึ่งจัดการไว้ในการป้องกันเชื้อราและดอกเน่าในเขตร้อนของไทย

ถ้าคุณตากเชิงพาณิชย์

มีตัวเลขสำคัญอีกสองตัวนอกเหนือจากข้างต้น มาตรวัดความปลอดภัยทางจุลชีววิทยาของอุตสาหกรรมคือ water activity ไม่ใช่ความชื้นสัมพัทธ์ เป้าหมายที่ยอมรับกันคือไม่เกิน 0.65 aw ซึ่งสอดคล้องคร่าว ๆ กับสมดุล 60–62% ในโหลที่อธิบายไว้ที่นี่ เครื่องวัด water activity ราคาแพงและเป็นเครื่องมือที่ถูกต้องสำหรับกิจการที่มีใบอนุญาต

และทุกล็อตต้องมีบันทึก วันเก็บเกี่ยว สภาวะห้องตาก วันที่เข้าและออกจากห้องตาก ความชื้นตอนบรรจุ และล็อตที่มันสังกัด สายโซ่นั้นเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่การรับรอง GACP ตรวจสอบ และด้านที่ว่าด้วยเมล็ดถึงการเก็บเกี่ยวของแฟ้มเดียวกันอยู่ในเอกสาร GACP สำหรับฟาร์มกัญชาที่ได้รับอนุญาตในประเทศไทย

พันธุกรรมทำให้สองสัปดาห์นั้นง่ายขึ้น

ดอกที่โปร่งและเบาแห้งสม่ำเสมอ ส่วนดอกที่แน่นกักน้ำไว้ในแกนที่อากาศในห้องไปไม่ถึง ถ้าคุณปลูกโดยตั้งใจจะตากในฤดูฝนของไทย เหตุผลเชิงโครงสร้างเอื้อต่อพันธุ์กลุ่มเดียวกับที่รอดในแปลง

Durban Poison — อัตราส่วนกลีบเลี้ยงต่อใบสูง จึงมีสิ่งที่ต้องเล็มน้อยกว่าและมีน้ำให้เอาออกน้อยกว่า
Siam’s Smile — โครงสร้างดอกแบบพันธุ์พื้นเมืองเขตร้อน โปร่งพอจะแห้งทะลุ
Skywalker Haze และ Amsterdam Amnesia — ช่อซาติวายาวและโปร่ง
ลูกผสมพันธุกรรมอเมริกาที่แน่นอย่าง Sugar Bomb Punch และ Meringue นั้นยอดเยี่ยม และต้องการห้องตากที่ควบคุมได้จริง ไม่ใช่ห้องที่หวังว่าจะรอด

สรุปสั้น ๆ

สร้างห้องเล็กที่ปิดสนิท ตั้งแอร์ไว้ที่ 18–20 °C และเครื่องลดความชื้นไว้ที่ 58% แล้วเชื่อไฮโกรมิเตอร์แทนสภาพอากาศ เล็มใบใหญ่ออกตอนเก็บเกี่ยวขณะยังเปียก แขวนเป็นกิ่งแทนทั้งต้น เคลื่อนอากาศรอบห้องแต่อย่าเป่าใส่ดอก และให้เวลาสิบถึงสิบสี่วัน ทดสอบด้วยโหลกับไฮโกรมิเตอร์ ไม่ใช่ด้วยการเดา แล้วบ่มอีกหนึ่งเดือน

อุปกรณ์ราคาเพียงเศษเสี้ยวของปัจจัยการผลิตหนึ่งฤดู และมันตัดสินว่างานสี่เดือนจะมีรสชาติอะไรหรือไม่

เลือกภาษา